Sessiz Yanık

Önündeki toprak yola uzun uzun bakarsın
gelenleri, gidenleri izlersin
içinde tek bir soru döner durur
Mutluluk, hangi adımın gerisinde kaldı?

Bir yere varamadığını bilirsin
yine de yürümeye devam edersin
aynı yerin içinde, başka bir yöne dönerek

Çıkış uzak bir ihtimal gibi durur
ararsın, aradıkça kaybolursun
kayboldukça biraz daha eksilirsin
ve eksilirken
hep olduğun yerde kalırsın

Gözlerini kaparsın
karanlıkta bir yüz belirir gibi olur
ellerini tutar gibi
hiç bırakmayacakmış gibi

Sonra açarsın gözlerini
her şey geri çekilir
aynı boşluk, aynı sessizlik

Düşmeye alışmıştır bedenin
uzun zamandır yere varmak değil
düşüşün kendisi sürer

Ağlamak
kendine varmanın en kısa yoludur sende

Çocukluk aynı yerden bakar sana
hiç değişmemiş olması
içinde sessiz bir yanığı diri tutar